دریکی ازروزهای گرم تابستان سالهای 1363تا1370 (دقیقا نمیدانم کدام سال)بودکه من محل کار نامبرده را پیداکرده بودم وبه سراغ اورفته بودم تابه من درس لازم رابیاموزد.متاسفانه در پاساژی دربازارجوراب بافها محل کاراوراپیداکردم ولی اوحضورنداشت.از طریق همسایگانش خواستم نشانی مرابه اوبدهدواونیز این ماموریت رابه عهده گرفت.بعدازظهریکی از آن روزهای پربرکت بودکه پیرمردگوژپشت مانندی به مغازه ی من آمدوخودرامحمد عطاری معرفی کردومن گل از گلم شکفت.چه خوابهاکه برایش ندیده بودم ولی او به من گفت :تمام علم جفر دراین شکل عددی نهفته است برووپیدایش کن .و رفت.یادم نیست این را هم اوبه من گفت یا خودم کشف کردم که :عددیکهزارویکصدویازده=1111 معرف دعای یاغنی ویامغنی است یعنی که بایددست به دامان خدای بی نیازبی نیازکننده شد.به این تاویل.

ی=10 الف=1 م=40 غ=1000 ن=50 ی=10جمع کل=1111.

پس درنتیجه دعایی که از اسمای حسنااوبه من آموخت دست به دامان خدای بی نیازکننده شدن است و بس.زیراتنها

بی نیاز مطلق که همه ی بی نیازی هاازجانب اوست واوست که مغنی است هموست که غنی علی الاطلاق است.گول دیگران رانخورید که

درخانه اگرکس است.یک حرف بس است.هندوبه طعنه گفت که یاران:خدا دوتاست.لعنت برآن کسی که بگوید.خ______دا یکی است.والسلام.